, ,

مساله مصرف «گل» ساده نیست.

مساله مصرف «گل» ساده نیست.

مصرف «گل» در میان جوانان افزایش پیدا کرده است. این ماده جزو مخدرها دسته‌بندی نمی‌شود و در واقع یک ماده توهم‌زا به شمار می‌رود. البته مساله «گل» جدید نیست. این ماده پیش از این به شکل ماری‌جوانا و حشیش مصرف می‌شده است. اما اقبال برخی از جوانان به مصرف این ماده دلایل متعددی دارد. از طرفی ما در مقابل جهانی شدن مصرف این ماده در برخی کشورها قرار گرفته‌ایم. برای نمونه در کشورهایی مانند امریکا و هلند گرایش جوانان به مصرف «گل» در میهمانی‌ها رونق داشته تا جایی که سیاست‌های این کشورها مورد بازنگری قرار گرفت. دولت‌های در برخی از این کشورها متوجه شدند که گرایش جوانان به مصرف این ماده به قدری است که مبارزه پلیس با مصرف آن بی‌فایده است و هزینه‌های زیادی را روی دست دولت می‌گذارد. در نتیجه برخی از دولت‌ها سیاست‌شان را تغییر دادند و مصرف این ماده را آزاد اعلام کردند. در واقع توزیع این ماده با قیمتی بالاتر و با دریافت مالیات از سوی دولت همراه شد و درصدی از این درآمد هم برای پیشگیری و اطلاع‌رسانی صرف می‌شود. همزمان با آزاد‌سازی مصرف این مواد در برخی کشورها این تصور در کشور ما هم به وجود آمد که خطر «گل» حتما آنقدر جدی نبوده که این تصمیم را گرفته‌اند. از طرف دیگر شرایط آسان تولید و مصرف «گل» موجب شده گرایش به مصرف آن بیشتر شود. از همین رو مصرف‌کننده‌ها تصور می‌کنند که «گل» اعتیاد‌آور نیست و برای‌شان پیامد منفی ندارد. اما داستان به این سادگی نیست. به دلیل اینکه جوانان ما از تعداد کسانی که در سایر کشورها برای درمان اعتیاد به «گل» به کلینیک‌ها مراجعه می‌کنند؛ خبر ندارند. کسانی که در کشور ما ادعا می‌کنند مصرف «گل» اعتیادآور نیست می‌توانند به کلینیک‌های درمان اعتیاد در کشور سری بزنند. ما هر روز با جوانانی روبه‌رو هستیم که برای درمان مراجعه می‌کنند و می‌گویند نمی‌توانند مصرف «گل» را کنار بگذارند. البته خوشبختانه خانواده‌ها در ایران حساسیت‌شان را در این زمینه از دست نداده‌اند اما سازمان‌های متولی هم باید بدانند که سکوت رسانه‌ای درباره رشد فزاینده مصرف «گل» استراتژی مناسبی نیست. بهزیستی، آموزش و پرورش، ستاد مبارزه با مواد مخدر، وزارت بهداشت و رسانه ملی باید بسته‌ای از اقدامات را برای اطلاع‌رسانی و پیشگیری از مصرف اجرا کنند. البته متاسفانه بودجه پیشگیری از اعتیاد در دستگاه‌های متولی بسیار ناچیز است. این در حالی است که برخی موسسات ذیل عنوان کار فرهنگی بودجه‌های کلانی را دریافت می‌کنند. به هر حال باید باور کنیم که پیشگیری از شیوع اعتیاد هم کار فرهنگی است و در این باره بودجه مناسبی پیش‌بینی  شود.

هومان نارنجی‌ها، روانپزشک

منبع: روزنامه اعتماد 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.